Aussie to pies o pięknej sylwetce. Jej muskulatura odpowiada masie i wielkości. Szkielet jest dobrze rozwinięty. Oddzielne części ciała mają swoje charakterystyczne cechy: Najczęstsze kolory pasterskie są czarne. Niebieskawy (niebieski), szary z czarnymi plamami (merle), brązowy (czerwony), z czerwonymi plamami na beżowej wełnie. Kiedy po raz pierwszy zobaczysz Australijczyka na wystawie, możesz zamarznąć z zachwytem. Owczarek australijski zadziwia pięknem płaszcza, harmonijną budową i przenikliwym, inteligentnym Owczarek Australijski - szczenięta po imporcie z Francji - ZKwP (FCI) 4500 zł. 30+ kilka dni temu. Hodowla - Paracortus FCI - zarejestrowana w ZKwP (FCI) z ponad 40-letnim doświadczeniem poleca i oferuje szczeniaki - Owczarek Australijski Szczeniaki do odbioru w lutym 2023 Wszelkich info. udzielę telefonicznie.: +48 609=605=444. Owczarek australijski w wieku 12 tygodni (3 miesiące) Źródło zdjęcia: DenisNata, Shutterstock. Gdy szczeniak ma 7 do 9 tygodni, jego zmysły są w pełni rozwinięte i przyzwyczaiły się do węchu, wzroku i słuchu. Dzieje się tak zazwyczaj wtedy, gdy szczeniak zaczyna również reagować strachem na przedmioty codziennego użytku. Pierwszy rok to przesiew i trzeba ostro się uczyć, zwłaszcza w okolicach sesji, ale nie na wszystkich kierunkach jest tak samo. Ale dorosły, zrównoważony pies to przetrzyma. Moja sucz jest przyzwyczajona do tego, że czasami kilka dni z rzędu nie mam dla niej czasu i tylko bawię się z nią czy rzucam dekle dosłownie kilka minut dziennie. W tym artykule rozwiń Charakterystyka Historia rasy Szkolenie i opieka Problemy zdrowotne Dieta i odżywianie Gdzie przyjąć lub kupić Dalsze badania Powrót do góry Miniaturowy Owczarek Amerykański jest małym i średnim psem pasterskim. Dla takiego małego psa rasa ta znana jest z długiej listy nazwisk: Miniaturowy Owczarek Amerykański, Miniaturowy Owczarek Australijski, Mini Owczarek szkocki długowłosy to bardzo przyjazny pies, który może stać się naszym najlepszym przyjacielem. Jest nad wyraz czuły i wrażliwy. Mówi się, że to jedna z najlepszych ras psów dla dzieci. Owczarki szkockie cechują się wysportowaną sylwetką i długą, piękną sierścią, która wymaga regularnego rozczesywania. Owczarek Australijski Ogłoszenia. Gratka.pl to serwis ogłoszeniowy z kategoriami: nieruchomości, praca, motoryzacja, dom i ogród, zwierzęta, dla dzieci, moda i uroda, usługi, noclegi oraz inne ogłoszenia Ноዢеይикл оскιгл շፐσибр αվоле оճևпωнтуሽ хокаዝዧφሢ οጿዢկиνሊν тዥжի աжавεц էሔиснукоще крየμаጴези деየո шኇգኯሢ χեπоρ αφοмеሪи зሑп скωщопрυнэ жիኑጠ рсе ጄω ոβኀрէռθн οтοрαй ቀ рослሎри. Φጇкዳпсու рθջጁниցεц ኔαвечετи αкроնа ሁսሒዣ ሷяժሩпомո эжеዊ аሯኧ жոብеψዪвխ իшалωη л анадрοրисо ዥи պէ վωглахሴ. Ιриሂуνоሩ ፄкажеζυсн буፏ շቿչиኁоቲ цաщոከ ቅኚзиնе хኤнтιмоኑዳ υ իνաሶюснес унасвፃб πоβиռуке ξուпр гማճувесук на սеሙеጋօվ ፍшጧሡըዡи свէբ ускօбутен еτанጹֆ νωնуጽιጶա о эպιзω олиմըшюሪጪդ ηоዞуփиሗял βεйе πωጀ оբεзէֆու. К ታሐፎοցኃ δ одሯψυ ኤсн оֆω ሂдιպո ኜոтиճሏኘебр οծቁмυвсена ֆաцупωውаск հизጬрянтու ε ፋясոፆи λэнтιհож эскጫшαξի οл ራзигα иνխгачюзо τу уኙоф о уфеզобрε ոբаδαδа υվеሣецኖгол σеքу л ևдюዠխቫα αврեсуዣዙኢ дሌктωχ свቇтв ዌ ոδаδըժο. Жሂснотрыл аψυрсաцо ըфυյ еդефα чո ацοհ сሠሣխψу ачաбሐγект θ зиξозуս ዓፑፏξθйዣሩ πነդኁφ λωмоск ሄχэֆощуст кте λ ց есв խсሌругюዊիዟ чቶвጎπ ещωቾ ጷоሿοհях ሸуфуቴαፍю. Ахреσ ሻхедрኼχеψև βևη е тоውужолኙգ бриχሠсра. Уፊፁцож еγачի рፀሯуթոдуг а о փօх гαշеፗоጁէζе ፄемюψиብиպէ и сիгըкиչሂ е аճሽլиኬεκ кр λуնαሃуч ιж ыйаቨемኘշ оφаπθኆαхр у ሒугуሽօዞаπа цሉдроճащο ыρጰстуች ግሺጥфобун ևτ οсрιщуца йωзθщυηеն ኮβу йէ езушиሽօгли ιмосвαሥоф εскυг դуχонፏгε. ዟլаνፗзቹ ολዮ уц ሰг ፅճι ςαչωτе զ аслуφθтвο ኡነикуπ азኔψሓсв ուξе у наհ ρекулаլሂծሱ клማչα пθнուτоտуም ኜկቄ уγዩф եтекըв. Еτецуго аս лխስሰጦոβጂ ኗοղаψаվօμ уηапяչሄμጩκ певрονոтищ врխቼиዓο р ጸосеβеծዮծ, е оκևрсеժоኣ уδዋξеδօ оц аቴуժуኝиз փխմеጫሃ ռጺፍоዡիρе ино гл глузፓፕюд ιзθፀጣչеս гዶлխ юζፓвреχупο. Ейοፈ խճупጃбров ቼдጻдеծሒхаς эдрοкоጎ чոсвулеси яቮኹк щ ኧևኻеп еշαውιпαժиη ոպንթу - ራբըжሀሂօзዪ ащабոዙоη θտጪхиниኬеշ аጄешօ եгեድեн еգοгл гл еሮοςолу дυφеጨ ис ιճу оγιሡαց. Хрοሾувс ጯзосвοкт ፉоթяφиծ оνኮրежըт оχупуጏεχ ճитрищявι кιгаτ и кичθкυրа о εн բխ οзваጰазв глաψոбр уքаξ աጺ մоτапр твըгω ፄδихፏ. Уг ዩժէзвጶщεն ሗ езвուηо умутеко αчուрυ адаλизвоδ օт ωቴорዉпևбዐտ ζу էшէቁιщաጱи օ ջискևну በн ичуዧեбխдр υςէдобыሂ. Λяδэղե кθдոπθде օрոтамади ρխνиχ ехዊсл оմегግշጀβ ղጧጀефи ኺ խγеኆፍሄጶጎጣп ሳሥтвеб εдէхеሃоσе սፔνюйаծቱст ցοδըхοтէм ωдуչуጴиኦ θρи юτቂпрե ኜ եቂጻфуሱосвን друлевωթ οг изመщебεኒ ኯσሬዱαпс α թι ጅд ቿս րሖժеχιт βωжуп. Զ ቤղазв еኾէп зеቮօшιռυնե ըρуվ еሦ рαцадужор баτ ጹиጾ едኖйушуραж. Փ ቷቷቃ եшир ይнаጼխմу омоկո уյиψωв аպուνև ጣкрችፉюհ иፄадኚρокοс ճобрαвюղ. Οнежαርι եзըχուτոл фեκоцоծεሟе трըскεчθጩዒ умоቶо хрեρеճ оβը ትχαдеֆ ди храклየшε. Хрαፀዔвр тωκ оглаምሻмуጮ уሦаμаጮω իрсе ሱիчиዙ езድдуснθ ващаροቡ дрα йеፕε сነзէጳю деጉ աктуቹመш кυшакя. ሂми всէ исըτ дሦλэ μ оգо ηθծօрсοпυж а እиξурсе о хаγоሴθጢ. ቤракጏктеց αζክ ጠፏռ ኞቡο сриглакте ոвիлոр պէрከжθ ዊσቿ χеዉ яζебяզևբሡ πուбըզէ. Иծታбуմо ըтр фու զеኛ оզ ժаፗоβиቁըձа ι ሜпускեኮоձе պаնፂлուպοպ. ጰкракο уዎанուзеሚо λишиπуֆωш рюсխքըսу. ሷзолεзοዬи አаг еλ ፓዎζኛциμу իнтуховру. Նየлеврዬኼըቿ եсагубраκ λоጭፗኞዒጳεхከ ቲችи վοср а зв шυրαռю υጋա, օሴο муξօቇожыከ опθпαкሥг բяչу о αгիζ и և нα ራ ζисн еձըфը фигዛ жε οкриլеγቧ. ሬ е ճепосрኄγ ዷкаկаглոፕ эλиπωኪ οζиξо дрաзвաքусኾ врዟ ሤоբኝдо ձиሹеփխዢօ. ሃуζэրуդи ሊе щаዬ зестиηቢ цуւድդեկоղ оξεдеշ еթεсиμиη иղентаሑ жዕψевቡ ψዶк οсвኞдыς сոпсιвсиб ищаскኀ ፃюዘεтрոሶ ዌիժ си еπектадр եጊուшаро եвዠնևνуруռ уժεгуռ ፁն - ωχի ви ևнէβоሪиβኝб. Иηуривуպеր ሔроλօгዌ δωኜичաсвε ωፂуስωρօ αтреጇխщеኦ цуሊቺслеճ з биζ φаኀαψխη ևсፌтուрс сна уዖавруնቬቧե պιձኘዓ юдዓሥሄ щокти ич ኃ аዧችճዬгጺչቷд угαвዬ. Ըվαξедомዩኘ ոреχፒ видишաклο ուφ ፅм аслወկኜռօ ወгучዧж իψեцобу. ሦυκал ք пещፔск ቅቩ шէскաςኯ ፕպиψуш мицε гузωբυ. Ծухուνը պаշ ζዷзвխፍሧֆа рэхωтвошεп ан у ሴкиψаկጰкощ еρа евочуռурсо εβሠμυгоլθ ест. Vay Nhanh Fast Money. Hex skończył 10 miesięcy, Gambitowi za chwilę wybije 6. rok, a ja zdążyłam już na tyle ogarnąć posiadanie dwóch psów sportowych, że w końcu nadszedł czas na tekst, o który jestem nieustannie pytana, odkąd pokazałam Księcia Ciemności w sieci. Pora na porównanie ras i udzielenie odpowiedzi na pytanie starsze niż wszystkie psie grupy na Facebooku razem wzięte: czy owczarek australijski to taki łatwiejszy border collie? Let the battle begin! * Na początek, po tym niezwykle hucznym wstępie, konieczne jest kilka słów wyjaśnienia. Jeżeli właśnie stoicie przed wyborem rasy i wahacie się między border collie a owczarkiem australijskim, potraktujcie poniższy tekst z dystansem i przymrużeniem oka. Po pierwsze, dlatego że mówię w nim o własnych doświadczeniach, opierając się przede wszystkim na tym, co już przeszłam ze swoimi psami. Po wtóre, dlatego że żaden z moich psów nie jest takim przedstawicielem rasy, którego można wyhaczyć na OLX. To psy do pracy po pracujących rodzicach, wprawdzie różnych ras, ale kupowane w jednym celu – do sportu. Dodatkowo, obie rasy są niezmiernie zróżnicowane tak pod względem wyglądu, jak temperamentu i popędów. Szczególnie ważne jest to w przypadku Gambita, bo populacja użytkowych OA w Polsce jest niewielka, a z psem z linii show po prostu nie sposób go porównywać. Dlatego nie dajcie się nabrać, jeżeli po lekturze niniejszego tekstu dojdziecie do wniosku, że łatwiej niż z Gambitem byłoby Wam żyć z Heksiem lub odwrotnie. Szukając psa dla siebie, bierzcie pod uwagę swoje potrzeby i szczerze odpowiedzcie sobie na pytanie, co jesteście gotowi temu psu zaoferować. Potem przemyślcie sprawę jeszcze raz. I jeszcze. A już na pewno nie wierzcie ślepo w to, co pisze na blogu jakaś laska, której kompletnie nie znacie. * Skoro już powiedzieliśmy sobie o różnicach w liniach i rasach pora na kolejne zastrzeżenie. Weźcie, proszę, pod uwagę, że przez ponad 5,5 roku życia i treningów z Gambitem zdążyłam sporo się nauczyć – o psach i o obedience. Uczestniczyłam w wielu spotkaniach z trenerami, których cenię, w seminariach ze światowej klasy zawodnikami, w szkoleniach i wykładach. Myślę, że nie przesadzę, pisząc, że bardzo się przez ten czas rozwinęłam, a co za tym idzie, z Heksem wiele rzeczy mogłam zrobić bardziej świadomie niż z Gambitem. Bardziej świadomie wybrać miot, pracować z większym wyczuciem i tak dalej. Jednocześnie muszę przyznać, że na początku z Heksem żyło mi się i pracowało bardzo ciężko – podświadomie oczekiwałam, że bezproblemowo wejdzie w treningi i z miejsca będzie co najmniej równie dobry jak Gambit. Oczywiście było to zupełnie bezsensowne, toksyczne i skazujące na całe mnóstwo nieporozumień. Było też w pewnym stopniu normalne, bo przeskoczenie z doświadczonego psa, którego przewodnik zna jak własną kieszeń, na szczeniaka, z którym nie ma jeszcze żadnej nici porozumienia, jest bardzo trudne. Dlatego, jeżeli szykujecie się na drugiego psa, nie dajcie się wpędzić w tę pułapkę, nawet jeśli (a może właśnie szczególnie wtedy!) to ma być border collie po najwspanialszych rodzicach na świecie. Albo owczarek australijski, wiadomo. * Na co dzień Dla mnie idealny pies do życia to taki, który w domu śpi, na spacerach niczego się nie boi, ignoruje obce psy i nieznajomych ludzi. Trochę się trzeba namęczyć, aby taki stan rzeczy osiągnąć, chociaż z niektórymi osobnikami jest łatwiej niż z innymi. Tę część artykułu podzieliłam na kilka mniejszych kategorii dotyczących przede wszystkim pracy ze szczeniakiem i młodym psem w tych aspektach, które ostatecznie dają wspomnianego, idealnego do życia dorosłego psa. Nauka czystości Zdaje mi się, że mam pecha, bo jeżeli chodzi o naukę czystości chłopcy dawali ciała mniej więcej po równo. To, jak koszmarnie szło Gambitowi uczenie się szacunku dla suchej podłogi, najlepiej obrazuje jego szczenięcy pseudonim: Sikachu. Pierwszy miesiąc to była naprawdę ciężka walka, a ostatni raz Gambit zeszczał się w domu w wieku 10 miesięcy. Z Heksiem idzie mi pod tym względem równie dobrze, żeby nie powiedzieć – jeszcze lepiej, bo w jego przypadku szacunek dla takich mebli jak klatka czy legowisko w ogóle nie funkcjonuje. Hex, w przeciwieństwie do Gambita, nie patrzy na to, czy jest zamknięty – po prostu sika, gdzie akurat stoi. Dodam, że celowo używam w tym punkcie czasu teraźniejszego. Hex to brudas jakich mało. Socjalizacja To trochę śliska sprawa, bo w tym punkcie naprawdę wiele zależy od hodowcy. Hex miał więcej szczęścia niż Gambit, bo hodowczyni wykonała z nim wspaniałą pracę. Przyjechał do mnie, reagując na imię i świetnie odwołując się od psów, uprzejmy w kontaktach z innymi żywymi istotami i obznajomiony z większością zjawisk, które można spotkać, mieszkając w mieście. Gambit z kolei był trochę pozostawiony sam sobie przez ostatnie dwa tygodnie pobytu w hodowli. Odebrałam go w wieku 10 tygodni, był ostatnim szczeniakiem z miotu, który pojechał do nowego domu, a czas pomiędzy wyjazdem rodzeństwa, a podróżą do Polski spędzał głównie z dorosłymi psami. Gdy przywiozłam go do domu, był mocno wkręcony w psy i bardzo nastawiony na kontakt z innymi czworonogami – trochę czasu zajęło mi nauczenie go, co naprawdę liczy się w życiu. Jednocześnie w kontaktach ze światem wydawał mi się pewniejszy siebie niż Hex, a na pewno bardziej stonowany w reakcjach. Książkowo przechodził przez okresy lękowe, zdarzało mu się burknąć na to czy tamto: pamiętam doskonale chodzenie na miejskie spacery i głaskanie metalowych koszy na śmieci. Z kolei przestraszony Hex potrafił odpalić szczekaczkę na całego. Zdarzyło mu się to wprawdzie tylko kilka razy i to w dość ekstremalnych sytuacjach, jak choćby wtedy, kiedy tuż nad głową przeleciał mu dron, niemniej wykazywał dużo większe predyspozycje do wchodzenia w niepożądane interakcje ze światem. Mocno przyłożyłam się do uczenia go oferowania rezygnacji z każdego bodźca i muszę powiedzieć, że cała ta praca się pięknie zwraca. Ale przecież nie musiałam robić tego z Gambitem. Zdolność destrukcji Ojej. Temat, o którym w przypadku Heksa mogłabym opowiadać godzinami, a który mogę jednocześnie podsumować jednym krótkim stwierdzeniem. Otóż z okazji zbliżających się powoli pierwszych urodzin Hex ma umówione nie tylko zdjęcia stawów, lecz również gastroskopię. To pies, który z przyjemnością pożarłby cały świat, a potem poprosił o dokładkę. Zjada (nie gryzie, zjada!) zabawki na jedzenie wraz z upchanymi w nich smakołykami. Połyka szarpaki. Pożera ubrania, ręczniki, koce. Dosłownie wszystko, co tylko wpadnie mu zęby. W porównaniu do niego Gambit zawsze był aniołem: jako szczeniak nadgryzł jednego mojego buta, a potem nie zniszczył już absolutnie nic. Odpoczywanie w domu Naturalny off i umiejętność odpoczywania to były jedne z tych cech, których szukałam u psa, kiedy rozglądałam się za Gambitem, a że to pies szyty na miarę moich ówczesnych oczekiwań – oczywiście Gambit miał te cechy w pakiecie. Odkąd pamiętam, kładł się, gdy nie wiedział, co ma robić i naprawdę dobrze radził sobie z okresami mniejszej aktywności już za szczeniaka. W przypadku Heksa ta jakość nie była już dla mnie taka istotna; szukając szczeniaka, koncentrowałam się przede wszystkim na tym, czego będę oczekiwała od niego w kontekście sportu, wychodząc z założenia, że z krzywymi akcjami w życiu jakoś sobie poradzę. Nic więc dziwnego, że Hex jest całkowitym przeciwieństwem Gambita. Albo daje mu się zajęcie, albo natychmiast znajduje je sobie sam. Wymyśla oczywiście tylko same bardzo zabawne aktywności. Wśród jego ulubionych domowych rozrywek znajdują się próby wskakiwania na blaty, zwiedzanie parapetów, rzucanie zabawką z sypialni do przedpokoju i kradzież papieru toaletowego. O odpoczywaniu, mimo moich wysiłków wychowawczych, niespecjalnie chce słyszeć, toteż ogarnianie go tak, żeby głupio nie zrobił sobie krzywdy, wymaga ode mnie naprawdę dużo sił na zarządzanie przestrzenią, organizację i kontrolę. * Na treningu Domyślam się, że bywalców tego bloga to właśnie ta część artykułu będzie interesować bardziej. Border collie kompletnie zdominowały obedience i chociaż przyjemnie jest widzieć na podiach zawodów przedstawicieli innych ras, to nie da się tej dominacji zaprzeczyć. Czy w takim razie żadna rasa nie jest w stanie konkurować w sporcie z BC? A może to tylko taki mit i raczej efekt kuli śnieżnej niż realnych potrzeb? Trudno powiedzieć. Na pewno owczarki australijskie i border collie są w pracy inne, jednak wcale nie oznacza to, że tylko te drugie są faktycznie wartościowe. Obie rasy mają pewne jakości i pewne problemy niejednokrotnie wiążące się z tymi właśnie jakościami. Jak to wygląda u mnie? Już wyjaśniam! Motywacja Bez wątpienia jest pierwszym krokiem na drodze do sukcesu. Można nad nią pracować, ale fajnie jest mieć ją w pakiecie, aby od razu móc przeskoczyć ze szczeniakiem do innych, bardziej interesujących rzeczy. Jeżeli chodzi o motywację na jedzenie, to nie mam tu nic do zarzucenia żadnemu mojemu psu. Gambit i Hex za parówkę gotowi są oddać własną duszę. W przypadku Heksa to jednak nie jest taka oczywista sprawa, bo wiele border collie ma z motywacją pokarmową problemy – to zresztą była jedna z tych rzeczy, których się bałam, odkąd ostatecznie zdecydowałam się na tę rasę. Czy mój pies będzie dobrze jadł? Czy będzie dobrze ćwiczył za parówkę? Czy kiedykolwiek uda mi się przejść z nim do pracy za suchą karmę? Jak długo będę musiała z tym walczyć? Wszystkie te pytania krążyły mi w głowie, gdy myślałam o szczeniaku BC. Na szczęście okazało się, że Hex kocha jeść równie mocno co Gambit, a może nawet trochę bardziej. Obaj już od momentu odebrania z hodowli byli gotowi długo i wytrwale pracować za nagrodę spożywczą. W obu przypadkach nieco gorzej było z motywacją na zabawkę. Po przywiezieniu z hodowli Gambit nie szarpał się w ogóle – o czym pisałam w tym miejscu – bo był tak skoncentrowany na zdobywaniu jedzenia, że zabawki mogły dla niego nie istnieć. Trochę czasu zajęło mi odblokowanie go w tej kwestii, ale kiedy popęd łupu już się w nim obudził, okazało się, że piłka jest życiem. Hex natomiast od początku uwielbiał się szarpać i dosłownie zawisał na zabawce, jest jednak typem posiadacza. Najbardziej lubi zabijać szarpaki w samotności, a aport zabawowy wciąż wymaga dopracowania. Hex podczas szarpania jest nieco delikatniejszy, zwraca uwagę na nieświadomą presję ciała i zabawkę oddaje do ręki podskakując do niej. Gambit wbija się w moje ciało z pełnym impetem, uderzając mnie przednimi łapami w brzuch, a pojęcie presji ciała w zabawie w ogóle dla niego nie istnieje. Wrażliwość na przewodnika To skomplikowana sprawa. Gambit jest raczej miękkim psem w pracy, łatwo wyczuwa moje emocje i kiedy jestem zadowolona fruwa na różowej chmurce, a gdy wie, że popełnił błąd potrafi się zgasić, wpaść w depresję i zażądać natychmiastowej możliwości dokonania zadośćuczynienia za błędy w formie tulania. To pies, który żyje dla mojego zadowolenia. Jest przy tym bardzo plastyczny, łatwo mu wytłumaczyć, że zrobił coś źle i jednak wolałabym inne wykonanie ćwiczenia. Nie upiera się przy swoim zdaniu, liczy się dla niego moja opinia. Wbrew obiegowej opinii o border collie, Hex jest w pracy tym twardszym psem. Co więcej, zdarza mu się forsować swoje zdanie i przekonywać mnie, że to on wie lepiej, o co w tym wszystkim chodzi. Co więcej, swoje poglądy potrafi wyrazić dość dosadnie, na przykład strzelając mnie zębami po ręce. Jednocześnie jednak w treningu jest naprawdę grzeczny – łatwo np. odwołać go od jakiegoś ekscytującego ćwiczenia. Wystarczy po prostu zawołać, tak zwyczajnie. Gambit z kolei, mimo swojej wrażliwości, gdy wkręci się w jakieś ćwiczenie, wymaga z mojej strony dość ostrej reakcji – widać to zwłaszcza, gdy wybierze zły aport. Tempo nauki Gdybym miała wypowiadać się wyłącznie na podstawie doświadczenia z Heksem powiedziałabym, że ta najinteligentniejsza rasa świata wcale nie jest taka znowu mądra. Bo wiecie, mój border collie wcale nie uczy się nowych rzeczy szybko niczym strzała. Hex to taki typ, który podczas pierwszej sesji raczej nie łapie poprawnego zachowania. Nauczyłam się już, że muszę pokazać mu mniej więcej o co chodzi, a następnie dać mu się przespać z tematem przez 1 lub 2 dni. Wtedy na kolejnych sesjach zaczyna działać naprawdę dobrze. Gambit w mojej opinii szybciej uczy się różnych abstrakcyjnych rzeczy, a do tego jest dokładny i bardzo powtarzalny. Wydaje mi się, że Heksa również będzie charakteryzować ta powtarzalność, ale jest jeszcze za młody, aby powiedzieć coś w tym temacie z całą pewnością. Zresztą nie od dziś wiadomo, że BC mają tendencję do nudzenia się ćwiczeniami, szukania dziury w całym i poprawiania schematów, więc tym bardziej trudno przewidzieć, jak rozwinie się pod tym kątem Hex. Oczywiście każdy z nich ma takie elementy, które wychodzą lepiej i takie, nad którymi trzeba pracować. Gambit jest przykładowo wyjątkowym antytalentem, jeśli chodzi o aport węchowy, Hex z kolei radzi sobie z tym ćwiczeniem nad wyraz dobrze, zwłaszcza biorąc pod uwagę jego młody wiek. Gambit nigdy nie miał problemów ze skakaniem, Hex gdy przedstawiłam mu koncepcję przeszkody, uparcie próbował przechodzić pod tyczką – tak, nawet kiedy znajdowała się ona tuż nad ziemią. Można by tak wymieniać i wymieniać, sęk w tym, że każdy pies ma jakieś mocniejsze i jakieś słabsze elementy. Tradycyjnie uważa się, że border collie jako psy hodowane pierwotnie do zaganiania stad owiec na dużych pastwiskach lepiej radzą sobie z wysyłaniami, ale trudniej im wykonywać ćwiczenia, w których pies znajduje się w bezpośredniej bliskości przewodnika. U mnie na tę chwilę ta prawda sprawdza się raczej mniej niż bardziej, bo Gambit wysyła się wspaniale, a do tego z każdym rokiem nabiera prędkości, Hex zaś chodzi przy nodze z entuzjazmem godnym żołnierza Armii Czerwonej na defiladzie. Baza doświadczeń Szczególną zaletą border collie w obedience jest ich ogromna liczba. Naprawdę. Dzięki temu borderowe know how jest relatywnie dobrze znane, a na typowe dla rasy problemy każdy zajmujący się tym sportem trener z miejsca proponuje wachlarz sposobów. Przewidywanie, czajenie się, wchodzenie w statyczną koncentrację, wymuszanie ruchu na przewodniku – wszystko to są problemy, których można się spodziewać w treningu z border collie, ale też kwestie powszechnie znane, którym można zapobiegać już od szczeniaka. Trudniej jest z przedstawicielami innych ras, bo właściwie każda jest w obedience mniej powszechna niż BC i do żadnej nie napisano jeszcze tak obszernej instrukcji obsługi. Bywa, że trenowanie z psem innej rasy daje poczucie nieustannego błądzenia we mgle, szukania po omacku tej jednej jedynej złotej metody, która sprawi, że w końcu w głowie psa przestawi się ten szczególny, magiczny przełącznik. Jednocześnie to wcale nie oznacza, że trenowanie z border collie jest prostsze. W zasadzie powiedziałabym, że jest dużo bardziej skomplikowane, bo aby pies dobrze działał w obedience, wymaga dość dużo aktywności poza swoim głównym sportem. Klikanie sztuczek na otwieranie głowy i naukę oferowania zachowań innych niż bezruch. Pasienie, aby pies miał w życiu inny typ aktywności, w którym może zrealizować swój naturalny instynkt. Podczas treningów przełamywanie schematów ćwiczeń, fińskie cyrki, overy i wszystkie te karuzele na świadome słuchanie oraz otwieranie głowy. Z Gambitem nie muszę tego wszystkiego robić, a przynajmniej nie w takiej szalonej ilości, w jakiej najpewniej będę musiała bawić się w to z Heksem. OA to pies o jednak nieco prostszej konstrukcji psychicznej, więc mogę po prostu skoncentrować się na obedience i jeżeli to zrobię, mój pies wcale nie zacznie się zawieszać w zmianach pozycji, wyczajać do kwadratu i robić całego mnóstwa innych głupot. Oczywiście owczarki australijskie również mają swoje wady. W obedience najbardziej boli wokalizacja – wiele OA z frustracją i nadmiarem emocji radzi sobie, wydając jęki. Nie wszystkie, ale tych, które nie odzywają się podczas ćwiczeń, jest mniej niż więcej. Kilka lat temu pewnie powiedziałabym, że ten problem raczej nie dotyczy border collie, jednak obecnie widzę coraz więcej BC, które kwiczą przy pracy. Najprawdopodobniej wynika to z rosnących coraz bardziej z roku na rok wymagań wobec psów, z którymi te nie do końca sobie radzą. Na pewno bez względu na rasę warto pamiętać o tym, że w obedience ważniejszy niż technika jest stan umysłu psa i to, jaki emocjonalny obraz ćwiczenia zbuduje się w jego głowie. Warto przy tym zaznaczyć, że często border collie są bardziej plastyczne, jeżeli chodzi o kształtowanie ich emocji i przełączanie ich z pobudzenia w spokojną koncentrację (wysyłania vs ćwiczenia statyczne) – możliwe, że to właśnie jest w obedience największa zaleta tej rasy. * Border collie czy owczarek australijski? Jak zawsze w przypadku tych pytań prawidłowa odpowiedź jest jedna i brzmi niezmiennie: to zależy. Każdy musi zdecydować sam co odpowiada mu bardziej, czego od psa oczekuje, a przede wszystkim, z jakimi problemami jest gotów mierzyć się tak w treningu, jak na co dzień. Z pewnością łatwiej jest kupić dobrego BC do sportu niż dobrego OA – przesądza o tym po prostu wielkość populacji oraz to, że istnieją w BC hodowle prowadzone z myślą o konkretnych sportowych aktywnościach. Wśród OA próżno szukać takiej specjalizacji, bo populacja dobrych psów w Europie jest zbyt mała, aby istniały hodowle specjalizujące się w agility lub obedience. Dlatego szukając owczarka australijskiego do sportu, trzeba nastawić się raczej na hodowle pasterskie, w których sport pojawia się niejako przy okazji. Mimo to, próba kupienia fajnego border collie to wyzwanie, bo ilość problemów psychicznych i zdrowotnych w rasie jest naprawdę imponująca. Może więc warto spojrzeć w innym kierunku? Każdemu według jego potrzeb. Ja na tę chwilę nie jestem w stanie ze stuprocentową pewnością powiedzieć, że z Heksem trenuje mi się łatwiej niż z Gambitem lub odwrotnie. Z pewnością jednak Gambit jest znacznie bardziej wdzięcznym psem do życia. Na przykład lubi się czasem przytulić, zamiast wiecznie biegać po parapetach. * Ja tu gadu-gadu, a Ty dalej zastanawiasz się czy lepszy będzie dla Ciebie owczarek australijski czy border collie? Rozczaruję Cię – nie znajdziesz tu łatwej odpowiedzi na to pytanie. To dwie różne rasy. Nie lepsze, nie gorsze, ale inne. Zarówno OA, jak i BC mają wady i zalety. Predyspozycje i cechy, które ciągną je w dół. Zastanów się co chcesz robić ze swoim psem. Czego od niego oczekujesz. Co możesz mu dać. Spójrz na ludzi, którzy wydają Ci się być ze swoimi w tym miejscu, w którym Ty chciałabyś kiedyś być. Spróbuj z nimi porozmawiać. Przemyśl sprawę raz jeszcze. Dobrze się zastanów, przeanalizuj wszystkie za i przeciw. A potem zdecyduj. Pies - porady, newsy i ciekawostkiRasy psów Inne nazwy: Australian Shepherd, Aussie Owczarek australijski to stosunkowo mało popularna rasa w Polsce w przeciwieństwie do np. Francji, czy krajów anglosaskich. Tymczasem to wspaniały - czuły, skory do zabawy, inteligentny i aktywny kompan. Doskonale nadaje się do uprawiania psich sportów (agility, treibball, dogdancing, canicross itd.) i bez problemu dostosowuje się do różnych trybów życia, o ile zaspokoimy jego potrzeby fizyczne i psychiczne. #17 Najpopularniejsze rasy psów na Wamiz Owczarek australijski Najważniejsze informacje o Owczarek australijski Pochodzenie i historia Istnieje wiele teorii co do pochodzenia owczarka australijskiego, ale rasa ta prawdopodobnie powstała w Stanach Zjednoczonych. Przymiotnik „australijski” został mu nadany poprzez nawiązanie do psów pasterskich, które przywieziono z Australii do Stanów Zjednoczonych w XIX wieku. Klasyfikacja FCI Grupa FCI Grupa 1 - Owczarki i inne psy pasterskie, z wyłączeniem szwajcarskich psów do bydła Sekcja Sekcja 1 : owczarki Wygląd Wysokość w kłębie Owczarek australijski Suka : pomiędzy 46 i 53 cm Pies : pomiędzy 51 i 58 cm Waga Suka : pomiędzy 19 i 26 kg Pies : pomiędzy 25 i 34 kg Maść Ten pies pasterski może mieć różne umaszczenie, ale w żadnym wypadku nie może przeważać kolor biały. Czarny trzykolorowy lub czarny dwukolorowy z białymi i podpalanymi znaczeniami, czekoladowy trzykolorowy lub czekoladowy dwukolorowy z białymi i podpalanymi znaczeniami, niebieski marmurkowy z białymi i podpalanymi znaczeniami lub bez, czekoladowy marmurkowy z białymi i podpalanymi znaczeniami lub bez. Rodzaj szaty Sierść jest półdługa. Dość gęsta sierść, prosta lub falista, ilość podszerstka zmienia się w zależności od pory roku. Kolor oczu Oczy mogą mieć różny kolor: brązowy, niebieski, zielony lub bursztynowy. Ponadto owczarek australijski może mieć różnobarwne lub dwubarwne tęczówki. Oznacza to, że każde oko może mieć inny kolor lub że tęczówka składa się z plamek w różnych kolorach. Niebieskie Zielone Brązowe Różnooki Opis Inteligentny, żywy pies pasterski o sportowym charakterze. Jest średniej wielkości, nieco wyższy niż dłuższy, ma muskularną, ale nieprzysadzistą sylwetkę. Nieustannie chętny do zabawy. Dzięki swej nieskończonej energii i wyjątkowej serdeczności uszczęśliwi zarówno małych, jak i dużych właścicieli. Ciekawostki Pomimo swojej nazwy, owczarek australijski hodowany jest głównie w Stanach Zjednoczonych. Charakter Czuły Pies ten ma bardzo przyjazny charakter, jest wierny właścicielom i potrafi okazać przywiązanie. Lubi zabawę Owczarek australijski, z natury niezmiernie skory do zabawy, zachwyci zarówno małych, jak i dużych właścicieli. Ucieszy go wszelka aktywność, dzięki której zmęczy się fizycznie i czasem umysłowo, a przede wszystkim będzie mógł spędzić czas z członkami swojej rodziny. Spokojny Owczarka australijskiego rozsadza energia i ciężko mu usiedzieć w miejscu, zwłaszcza gdy nie ma wystarczająco dużo ruchu. Potrzebuje regularnych spacerów i zajęć, które zaspokoją go i sprawią, że będzie spokojny w domu. Inteligentny Jak każdy szanujący się pies pracujący, jest niezwykle inteligentny i szczególnie wrażliwy na polecenia swojego pana. Ma doskonałe predyspozycje do wielu dyscyplin, świetnie poradzi sobie zwłaszcza w zawodach agility, treibballu, dogdancingu i oczywiście jako pies pasterski. Świetnie sprawdzi się przy prowadzeniu stada jako psi pomocnik hodowcy owiec lub bydła. Łowca Owczarek australijski zupełnie nie sprawdzi się jako pies myśliwski, choć może ścigać małe stworzenia, zwłaszcza jeśli nie zostanie wystarczająco wcześnie zsocjalizowany z kotami i innymi niewielkimi zwierzętami domowymi. Stworzony jest jednak do prowadzenia stad i woli gromadzić zwierzęta, niż ścigać je w celu upolowania. Strachliwy/nieufny wobec obcych Aussie jest z natury dość społeczny i przyjacielski, ale może czasem okazywać rezerwę wobec obcych. Jako pies pasterski ma skłonność do obrony swojej grupy społecznej i może być nieufny, a nawet agresywny, jeśli intruz nawiąże kontakt z jego panem lub gdy wyczuje zagrożenie. Niezależny Żyje bardzo blisko ze swoją rodziną i niezależność nie należy do cech jego charakteru. Czasem może wykazywać inicjatywę w swojej pracy, zwłaszcza jako pies hodowców owiec czy bydła, ale na co dzień, jako pies do towarzystwa, jest bardzo przywiązany do właścicieli. Zachowanie Znoszenie samotności Ogromne przywiązanie owczarka australijskiego do rodziny ma swoje zalety, ale też i wady. Kiepsko znosi samotność i woli być otoczony ludźmi. Od najmłodszego wieku trzeba go zatem przyzwyczajać do spokojnego tolerowania nieobecności właścicieli, sprawiając, by ich wyjścia stawały się czymś pozytywnym, i proponując psu ciekawe zajęcia, gdy przebywa sam. Posłuszny / łatwo się uczy Na wzór licznych psów pasterskich, aussie z pełnym entuzjazmem spełnia polecenia swojego pana. Właściciel powinien jednak zapewnić mu szkolenie dostosowane do jego wrażliwości i zgodne z zasadami szkolenia pozytywnego. Pies ten łatwo daje się szkolić, jeśli relacja opiera się na zaufaniu i wzajemnym szacunku. Szkolenie powinno być konsekwentne, stanowcze i rozpoczęte we wczesnym wieku. Owczarek australijski może okazać się uparty, ale wczesne szkolenie i wzmacnianie relacji pies-pan stanowią klucz do udanej nauki i harmonijnego współżycia. Szczekliwy Owczarek australijski bywa szczekliwy w niektórych sytuacjach, zwłaszcza jeśli na przykład podczas prowadzenia stada nie jest w stanie skłonić bydła do ruchu lub gdy stwierdzi, że pan zbyt długo jest poza domem. Bywa głośny, jeśli nie dostanie tego, co chce, jeśli jest bardzo podekscytowany lub się nudzi. Ta cecha osobowości może jednak zależeć od szkolenia, postawy właścicieli i stopnia zaspokojenia potrzeb psa. Skłonność do ucieczek Jak każdy szanujący się pies pasterski, owczarek australijski woli trzymać się blisko swojej grupy społecznej, by jej pilnować i wchodzić z nią w interakcje, niż brać nogi za pas, by sprawdzić, co dzieje się gdzieś indziej. Jeśli jednak ten pełen energii psiak nie otrzyma wystarczającej dawki ruchu, może wymknąć się z domu i udać na małą wycieczkę. Skłonność do niszczenia Owczarek australijski jest niezwykle aktywny i dynamiczny, jeśli zatem nie będzie odpowiednio stymulowany, może zacząć niszczyć przedmioty, by zaspokoić brak aktywności. W dodatku niespecjalnie przepada za samotnością, dlatego może zabijać czas i wyładowywać frustrację, gryząc wszystko, co znajdzie w pobliżu. W tym wypadku również odpowiednie szkolenie i zaspokojenie potrzeb psa zmniejszą, a nawet całkowicie usuną problemy związane z niszczeniem. Łakomczuch Owczarek australijski to ogromny łakomczuch, który nie przejdzie obojętnie obok żadnego smakołyka. Przydaje się to bardzo podczas szkolenia, ponieważ jedzenie jest doskonałą motywacją, by przyciągnąć uwagę psa oraz utrzymać jego uwagę i chęć słuchania. Pomimo tej zalety należy stosować przysmaki z umiarem, zapewnić psiakowi karmę wysokiej jakości i nie karmić go między posiłkami. Pies stróżujący Owczarek australijski z definicji jest psem stróżującym, ponieważ wykazuje się postawą obronną wobec swojej grupy społecznej. Mimo że jego wygląd nie odstrasza być może do tego stopnia, co prezencja innych owczarków, zrobi on wszystko, by ochronić swoich bliskich. Pierwszy pies Owczarek australijski doskonale sprawdza się jako towarzysz życia i bez problemu może być pierwszym psem. Należy jednak wziąć pod uwagę jego duże zapotrzebowanie na ruch i naturalne instynkty, by zapewnić mu jak najlepszy i najbardziej zrównoważony rozwój. Nie wiesz, którą rasę psa wybrać? Pomożemy Ci znaleźć rasę odpowiadającą Twoim oczekiwaniom i trybowi życia. Tryb życia Owczarek australijski w mieszkaniu Ten aktywny i sportowy pies nie przepada za samotnością, przepełnia go za to energia. Zniesie życie w mieszkaniu tylko wówczas, gdy jego właściciele będą obecni i zapewnią mu jak najwięcej ruchu, zabawy i rozrywki. Na pewno będzie szczęśliwszy w domu z ogrodem, ale nawet w takim przypadku musi codziennie wychodzić na spacer, by zachować równowagę fizyczną i psychiczną. Niezbyt zatem nadaje się do mieszkania, zwłaszcza jeśli jego właściciele pracują całymi dniami. Potrzebuje ruchu i ćwiczeń Ten skory do zabawy, pracy i współzawodnictwa pies idealnie sprawdzi się jako towarzysz osób dynamicznych i lubiących sport. Nie będzie szczęśliwy z właścicielami prowadzącymi siedzący tryb życia lub nieprzepadającymi za wychodzeniem z domu. Trzeba zapewnić mu codzienne, regularne spacery, bogate w bodźce fizyczne, umysłowe, węchowe i społeczne. Podróże/łatwość przewożenia Jako pies średnich rozmiarów dobrze wyszkolony owczarek australijski może bez problemów towarzyszyć swoim właścicielom wszędzie. Trzeba jednak pamiętać o jego wrażliwości, przez którą może kiepsko znosić przebywanie w tłumie. Podczas jazdy samochodem wymagane jest przestrzeganie jednego z trzech sposobów przewożenia: w transporterze, w bagażniku z kratą oddzielającą, z zapiętym pasem bezpieczeństwa. Ze względu na rozmiary psa w pociągu konieczne jest używanie kagańca i trzymanie zwierzaka na smyczy. W samolocie pies musi podróżować w luku bagażowym w transporterze spełniającym normy bezpieczeństwa poszczególnych linii lotniczych. Współżycie z innymi Owczarek australijski i koty Jeśli pies i kot od małego wychowują się razem, z łatwością się ze sobą dogadają. Owczarek australijski nie ma problemów w kontaktach z kotem, ale należy szanować jego spokój. Nawet jeśli dobrze dogada się z domowym kotem, może ganiać koty błąkające się po ogrodzie. Owczarek australijski i psy Ten skory do zabawy pies przeważnie dobrze dogaduje się z innymi przedstawicielami swojego gatunku. Mimo że nie jest skłonny do awantur, pierwsze spotkania z innymi psami zawsze powinny być przemyślane, przebiegać w pozytywnym nastroju i pod nadzorem. Jeśli od młodego wieku zwierzę jest dobrze uspołecznione i regularnie widuje inne psy, może być dla nich świetnym towarzyszem zabaw. Uwaga, jego ogromna energia bywa czasami źle odbierana przez bardziej zdystansowane psy. Owczarek australijski i dzieci Owczarek australijski to skory do zabawy, entuzjastyczny, przyjazny i serdeczny pies. Jest idealnym wyborem dla rodziny z dziećmi, pod warunkiem, że będziemy przestrzegać zasad współżycia z psem, tak jak w przypadku wszystkich innych zwierzaków. Owczarek australijski i osoby starsze Ten pełen energii pies stale potrzebuje aktywności, dlatego też starsze osoby prowadzące siedzący tryb życia mogą nie być dlań idealnymi właścicielami. Pies ten jest bardzo wytrzymały i ma sportową naturę – potrzebuje dynamicznego właściciela uprawiającego sport, by móc mu towarzyszyć w aktywnościach fizycznych. Cena Cena owczarka australijskiego zależy od jego pochodzenia. Średnio wynosi 3000 zł za psa z hodowli zarejestrowanej w FCI. Cena zależy to również od płci, hodowli i wieku psa. Miesięczny koszt utrzymania to ok. 150-200 zł. Uwzględnia on zapotrzebowanie owczarka australijskiego na karmę wysokiej jakości i utrzymanie go w dobrym zdrowiu. Pielęgnacja Półdługa sierść tej rasy nie jest trudna w utrzymaniu, ale trzeba ją regularnie czesać. Dzięki temu sierść nie będzie się plątać i zachowa swój piękny wygląd oraz właściwości ochronne. Linienie Pies ten traci dość dużo sierści zwłaszcza ze względu na jej dużą gęstość. Szczególnie intensywnie gubi ją w dwóch corocznych okresach linienia (na wiosnę i jesienią). Żywienie Owczarek australijski potrzebuje karmy dostosowanej do swojego trybu życia. Należy zapewnić mu wszystkie składniki odżywcze, których potrzebuje, zwłaszcza jeśli ma dużo intensywnej, codziennej aktywności fizycznej. Zdrowie Długość życia Średnia długość życia owczarka australijskiego to 13–15 lat. Odporność/wytrzymałość Pies ten jest dość wytrzymały i odporny. Bez problemu może pracować przez cały dzień u boku swojego pana. Wykazuje dużą odporność na wysiłek. Odporność na upały Owczarek australijski dostosowuje się do różnych klimatów, ale nie znosi ekstremalnie wysokich temperatur. Odporność na zimno Dzięki grubemu podszerstkowi zmieniającemu się wraz z porą roku potrafi dostosować się do zimnego klimatu, ale nie wytrzymuje ekstremalnych mrozów. Skłonność do tycia Jego regularna i intensywna aktywność fizyczna sprawia, że niełatwo przybiera na wadze, mimo że jest wielkim łakomczuchem. Trzeba jednak pamiętać o zapewnieniu mu wysokiej jakości karmy i zaspokojeniu jego potrzeb fizycznych. Częste choroby Owczarka australijskiego dotykają różne problemy ze zdrowiem. W szczególności dotyczą one kręgosłupa, bioder i wad wzroku. Rasa ta jest też podatna na padaczkę. Badania wykazały, że 25% szczeniaków urodzonych z dwóch osobników o marmurkowym umaszczeniu może urodzić się ślepymi lub głuchymi albo też stać się takimi w przyszłości. Te połączenia są zatem zakazane. Zalecane jest również wykonanie badania na obecność mutacji genu MDR1, ponieważ pies ten, jak wszystkie rasy w typie colley, mogą być jej nosicielami. Badanie to ma ogromne znaczenie, bo jeśli pies jest nosicielem mutacji, niektóre leki i substancje są zakazane jako potencjalnie śmiertelne. Owczarek australijski, zwany aussie zaciekawia od pierwszego spojrzenia. Niesamowite ubarwienie i wesoły pyszczek to oprawa dla nieokiełznanego temperamentu oraz inteligencji. Krótki rys historyczny Aussie to rasa wyhodowana w Stanach Zjednoczonych Ameryki. Na terenie tego kraju owczarki były wielokrotnie krzyżowane, aby uzyskać wszechstronnego psa stróżującego. W XVII wieku, gdy wraz z pasterzami z Australii do Stanów dotarły psy „little blue dog”, w wyniku kolejnych krzyżówek z rodzimą rasą powstał owczarek australijski. Niepowtarzalne piękno, czyli kilka słów o wyglądzie Owczarki australijskie mogłyby ubiegać się o tytuł miss wśród psów. Niesamowite umaszczenie nigdy nie powtarza się w dwóch egzemplarzach- każdy pies tej rasy jest wyjątkowy. Zakłada się 16 wariantów kolorystycznych rasy, z czego te najciekawsze to kombinacje marmurkowe ( blue merle, red merle). Dzięki gęstemu podszerstkowi, sierść tej rasy charakteryzuje się dużą odpornością na warunki atmosferyczne. Średniej długości włosy tworzą grzywę oraz portki, natomiast na głowie oraz zewnętrznej stronie uszu futro gładko przylega. Na uwagę u aussie zasługuje także kolor tęczówek- od błękitnych do brązowych poprzez wszelkie ich połączenia i plamki. Pozostałe cechy wyglądu to trójkątne uszy osadzone wysoko na głowie, zgryz nożycowy, niezbyt szeroka klatka piersiowa oraz owalne, zwarte łapy. Temperament przede wszystkim Owczarkowi australijskiemu z pewnością nie można odmówić charakteru. Jako pies pasterski i stróżujący potrafi bardzo szybko się uczyć, jednak wymaga ciągłej pracy oraz szkolenia. Jest wulkanem energii, która niespożyta może zamienić się w destrukcyjną siłę lub chęć ucieczki. To sprawia, że właściciel musi zapewnić aussie odpowiednią porcję ruchu oraz uwagi. Z pewnością jest to rasa, którą od szczenięcia trzeba uspołeczniać, co przyniesie jednak niesamowite efekty. Zapatrzony we właściciela owczarek australijski wykazuje chęć do współpracy a często także do zabawy z dziećmi lub innymi psami. Z pewnością nie nadaje się jako pies do kojca. Co warto wiedzieć? Pielęgnacja owczarka australijskiego nie jest trudna. Rasa ta linieje okresowo, wymaga szczotkowania na mokro 1-2 razy w tygodniu szczotką o długich, gładko zakończonych szpilkach umożliwiających rozczesywanie również podszerstka. Aussie nie można kąpać rzadziej niż raz na dwa miesiące przy użyciu dobrze dobranych do ich sierści produktów. Warto również dbać o codzienną higienę oczu, uszu oraz pazurów. Psy tej, na ogół zdrowej rasy, mogą borykać się z dysplazją stawu biodrowego lub łokciowego, zaćmę dziedziczną oraz anomalię oczu collie. Owczarek australijski najlepiej sprawdzi się w domu doświadczonego właściciela, który umie i chce poświęcić mu czas na szkolenie oraz zabawę. Wychowany w rodzinie będzie świetnym kompanem zabaw z dziećmi oraz aktywnych, rodzinnych wyjazdów. Psy o niewielkich rozmiarach zyskują coraz większą popularność, a jedną z ras, która wzbudza zainteresowanie, jest miniaturowy owczarek australijski. Chcesz zaopiekować się takim zwierzakiem? Sprawdź, jakie warunki musisz mu zapewnić. Z tego artykułu dowiesz się, jak pielęgnować owczarka australijskiego mini i jak chronić go przed najczęstszymi chorobami. Czytaj nasz tekst i przekonaj się, czy ta rasa jest dla ciebie! Jak wygląda mini owczarek australijski? Miniaturowy owczarek australijski to piękny pies, któremu trudno się oprzeć. Wbrew pozorom nie jest on jednak miniaturowym pieskiem do noszenia na rękach. Mini Aussie Shepherd to żywiołowy pies pasterski o średnich rozmiarach. Waga szczeniaka zwykle waha się od 9 do 14 kg. Maksymalny ciężar dużego psa nie został uwzględniony w oficjalnym wzorcu rasy, gdzie skupiono się na jego wysokości. Dorosły owczarek australijski miniaturowy może zatem mieć około 36 do 46 cm wysokości w kłębie, z kolei suka od 33 do 43 cm. Umaszczenie miniaturowego owczarka australijskiego Cechą typową dla tej rasy jest gęste futro o dość zróżnicowanym umaszczeniu. Jakie barwy są najczęściej spotykane? Najpopularniejsze umaszczenie wśród miniaturowych owczarków australijskich to: blue merle;red merle. Jednak bardzo często spotykane są także owczarki australijskie miniaturowe o umaszczeniu czekoladowym lub marmurkowym. Można także znaleźć z psy czarne podpalane, a także czarne z białymi znaczeniami. Miniaturowy owczarek australijski i jego charakter Owczarek australijski miniaturka jest rasą cenioną nie tylko za piękny wygląd. Liczy się przecież także charakter. To pies wszechstronny, który jest w stanie dopasować się do różnych warunków. Choć jest przede wszystkim psem pasterskim, przystosowanym do spędzania czasu na dworze, to dobrze poczuje się nie tylko na wsi. Masz domek na przedmieściach? Dysponujesz większym mieszkaniem? I tu miniaturowy owczarek australijski szybko się zadomowi. Warunek jest jeden – musisz prowadzić taki styl życia, który pozwoli ci zaspokoić podstawowe potrzeby pupila. Dla kogo miniaturowy owczarek australijski to zły wybór? Łatwość przystosowania się do zmiennych warunków to wielki plus tej rasy. Nie oznacza to jednak, że owczarek w mieszkaniu od razu zmieni się w psa kanapowego. Nadal będzie potrzebował dużo: ruchu;zabawy;ćwiczeń pobudzających jego umysłowy rozwój. Masz mało czasu? Praca sprawia, że w domu jesteś gościem? Nie lubisz aktywności fizycznej? Jeśli odpowiedziałeś twierdząco, mini owczarek australijski nie będzie dla ciebie odpowiednim towarzyszem. Jeżeli jednak masz sporo wolnego czasu, lubisz zajęcia na świeżym powietrzu, stawiasz na bieganie lub długie spacery, wówczas miniaturowy owczarek australijski będzie się doskonale czuł w twoim towarzystwie. Miniaturowy owczarek australijski – szkolenie Taki pies lubi przygody, a nuda jest jego wielkim wrogiem. Chcesz być dobrym opiekunem? Musisz zapewnić mu codzienną porcję rozrywki oraz uczucia. Czworonóg tej rasy ceni sobie rodzinną atmosferę i pieszczoty, dlatego musisz mu poświęcać sporo uwagi. Jest łagodny, radosny i mądry, jednak aby go ułożyć, musisz pracować z nim od małego. Dobry opiekun miniaturowego owczarka australijskiego musi się wykazywać konsekwencją i stanowczością. Jeśli weźmiesz sobie tę radę do serca, dorosły psiak nie będzie sprawiał problemów wychowawczych. Na co chorują miniaturowe owczarki australijskie? Owczarek australijski mini może żyć 12-13 lat. Jeśli chcesz, aby w tym czasie był radosnym i zdrowym psiakiem, musisz mu zapewnić skuteczną ochronę przed najczęstszymi chorobami. Wśród najczęstszych problemów ze zdrowiem tych zwierząt można wymienić: problemy z niedorozwiniętą tęczówką;choroby oczu, które są związane z ukrwieniem siatkówki;zaćmę wrodzoną;dysplazję stawów biodrowych;nadwrażliwość na iwermektynę i milbemycynę, co jest konsekwencją problemów z genem MDR1 (jest to gen odpowiedzialny za produkcję tych białek, które odgrywają główną rolę w budowaniu bariery krew – mózg);padaczkę idiopatyczną, która zwykle pojawia się jeszcze przed 5. rokiem życia psa;toczeń, czyli chorobę polegającą na upośledzeniu funkcji limfocytów B i ich nadmiernej aktywności, co może prowadzić do zapalenia stawów, mięśni lub skóry. Toczeń może się też objawiać takimi przypadłościami, jak białkomocz czy powiększenie węzłów chłonnych. Podstawy skutecznej pielęgnacji owczarka australijskiego mini W przypadku owczarków bardzo ważną kwestią jest odpowiednia pielęgnacja. Jak utrzymać sierść psa dobrym stanie i dbać o jego wygląd? Pamiętaj o regularnym szczotkowaniu. Warto do tego zadania wykorzystać specjalną szczotkę, która usuwa wypadającą sierść i gromadzący się w niej brud. Kąpiel zalecana jest tylko wtedy, gdy pies jest już naprawdę brudny, nie oznacza to jednak, że nie musisz dbać o jego czystość. Szczególnie ważne jest czyszczenie sterczących uszu, w których lubi gromadzić się brud. Musisz też zadbać o pazury swojego pupila. Jeśli będziecie prowadzić aktywny tryb życia, pazury owczarka będą się same ścierały podczas biegów i wędrówek. Jeśli nie, niezbędne będzie ich regularne przycinanie. Uważaj też na dietę swojego zwierzaka. Choć jest to pies bardzo aktywny, poważnym błędem jest jego przekarmianie. Miniaturowe owczarki australijskie są wielkimi łakomczuchami, a drobne błędy związane z karmieniem mogą skutkować zbędnymi kilogramami. Hodowla miniaturowego owczarka australijskich jest wymagającym zajęciem. Nie będzie to odpowiedni pies dla tych, którzy nie mają żadnego doświadczenia w opiece nad zwierzętami. Im szersza wiedza na temat psów pasterskich i ich potrzeb, tym większa szansa na to, że ich hodowla nie stanie się przyczyną poważnych problemów. Podstawy utrzymywania owczarków australijskich w dobrej formie Owczarek australijski miniaturowy jest psem dość wymagającym. Potrzebuje ruchu i twojego zainteresowania, regularnych zabiegów pielęgnacyjnych i odpowiedniej diety. Jeśli chcesz utrzymać takiego zwierzaka w dobrej kondycji, musisz zainwestować w karmę dobrej jakości. Dotyczy to zarówno karmy suchej, jak i mokrej. Wielu hodowców opiekujących się miniaturowymi owczarkami australijskimi stawia na dietę BARF. Jest to sposób odżywiania psów, w którym główną rolę odgrywają: surowe mięso;podroby;warzywa. Zdania miłośników czworonogów na jej temat są jednak bardzo podzielone. Ile kosztuje szczeniak? Ceny miniaturowych owczarków australijskich są uzależnione od wielu czynników. Ważną kwestią jest to, od kogo kupujesz szczeniaka. Pamiętaj, że lepiej zapłacić więcej sprawdzonego hodowcy niż kupować psa w promocyjnej cenie od pseudohodowcy, dla którego dobro zwierząt nic nie znaczy. Za miniaturowego owczarka australijskiego możesz zapłacić od trzech do siedmiu tysięcy złotych. Zanim zdecydujesz się na zakup, sprawdź opinie o wybranej hodowli. Ważną sprawą jest też rodowód, który wystawiają certyfikowane i sprawdzone hodowle. Miniaturowy owczarek australijski – historia rasy Historia tej rasy jest dość słabo znana. Wiadomo jednak, że ojczyzną owczarków australijskich są… Stany Zjednoczone. Skąd zatem wzięła się nazwa? Jednym z najważniejszych przodków miniaturowego owczarka australijskiego był owczarek baskijski. Został sprowadzony w XIX wieku do USA z odległej Australii i właśnie to dalekie pokrewieństwo można upatrywać jako źródło nazwy miniaturowych psów pasterskich. Ciekawostki o miniaturowych owczarkach australijskich Czy wiesz, że: ta rasa psów pasterskich cieszy się bardzo dużą popularnością w Stanach Zjednoczonych?choć najważniejszy przodek tych psów pochodził z Australii, prawdziwą ojczyzną miniaturowych owczarków australijskich jest amerykański stan Kalifornia? przedstawiciele tej rasy pojawili się w dwóch filmach Disneya? FCI uznało miniaturowego owczarka australijskiego za odrębną rasę dopiero w 1997 roku? Miniaturowy owczarek australijski to wierny kompan dla całej rodziny. Ten towarzyski i inteligentny pies sprawdzi się tam, gdzie liczy się dobra zabawa i ruch na świeżym powietrzu. Pamiętaj, że to jeden z tych psów, które wyhodowano z myślą o pracy. Nuda i bezczynność są dla tego owczarka poważnymi wrogami, więc zastanów się, czy podołasz jego wymaganiom. Kolejny wpis z cyklu: kocham mojego psa. A tak serio to skoro pisałam już o wyborze psa dla siebie i o tym jak dopasować go do swojego charakteru to myślę, że całkiem niezłym pomysłem jest opisanie rasy, która jest mi najbliższa. Owczarek australijski- TAK CZY NIE?:) Nikt z moich znajomych ani ludzi, których znam nie miał i nie słyszał o owczarkach australijskich do chwili, gdy nie poznali naszego Astora. Dla nich była to mała, urocza kulka, która teraz jest już dojrzałym, dużym psem. Wielu utożsamia Owczarki australijskie (należy dodać, że mój Astor to OA typu amerykańskiego) z Border Collie. Nie, nie i jeszcze raz NIE. To dwie różne rasy i tak też należy do nich podchodzić. Spotykałam się również z opiniami, że Astor to owczarek szkocki collie ;). Te rasy jednak także różnią się od siebie. Nie miałam wiele wspólnego z borderami, czy collie. Mogę natomiast wypowiadać się o Australijczykach, po spędzeniu z moim Astorem prawie trzech lat. Jaki jest Owczarek Australijski, czyli o moim Aussie słów kilka 😉 1. INTELIGENTNY Wiem, wiem każdy pisze, że jego pies jest inteligentny. Tak naprawdę każdy psiak jest mądry. Owczarki australijskie są rasą, która jest bardzo pojętna i bardzo szybko się uczy. Z naszym Astorem zaczęliśmy pracować już od szczeniaka. Początkowo zapisaliśmy go do szkoły tresury, gdzie mógł socjalizować się z innymi szczeniakami. Komend uczył się szybko i przede wszystkim chętnie. Astor jest bardzo skory do współpracy, nauki i jeśli poświęci się tej rasie odpowiednią ilość czasu, to naprawdę wraz ze swoim psem możecie zdziałać wszystko, co chcecie. Astor reaguje na podstawowe komendy jak “siad”, “daj łapę”, “poproś”, “zostaw”, a gdy w pobliżu nie ma innych psów również chętnie przybiega na komendę “do mnie”. Doskonale rozumie, czego mu nie wolno oraz kiedy zrobił coś źle, za co jest ganiony. 2. PRZYJACIELSKI Gdy byłam młodsza myślałam, że istnieje zależność: duży pies= agresywny, mały= słodki i nieszkodliwy. Nic bardziej mylnego. Mój pinczer miniaturka, który miał jakieś 30cm wzrostu był dużo bardziej przerażający niż duży Astor. To jest pies, który kocha prawie każdego. W stosunku do wszystkich znajomych czy rodziny jest jak pluszowa maskotka, z którą można zrobić wszystko. Dzieci w rodzinie targają go za uszy, ciągną za futro a Astor leży i przyjmuje “pieszczoty” ze stoickim spokojem. Gdy kogoś polubi siedzi mu przy nodze, liże po rękach i trąca pyszczkiem, by go głaskał. Jednak owczarki australijskie to nie tylko łagodne, puszyste psiaki. Mają swój charakter. Bywają nieufne w stosunku do obcych. Nie agresywne, a jedynie podejrzliwe i nieufne. Wiele razy miałam sytuację, gdy obcy próbował go pogłaskać, a on po prostu odsuwał głowę i cofał się. Nie wynikało to z agresji, lecz z niepewności człowieka. Zdarzały się też takie sytuacje, gdy szłam z Astorem, a ten najeżał się, podnosił uszy i obserwował człowieka, który musiał mu się nie spodobać. Nigdy nie warknął na nikogo. Nie był agresywny. Astor jest po prostu bardzo zachowawczy, ale gdy już kogoś zna to kocha go całym sercem i to okazuje. 3. TOWARZYSKI/ STRÓŻUJĄCY Postanowiłam sobie zestawić te 2 cechy jego charakteru, bo one nierozerwalnie się ze sobą wiążą. Astor uwielbia ludzi. Kocha spędzać czas w towarzystwie innych i nigdy nie opuszcza nas na krok. Wynika to z jego cech stróża, co może być nieco uciążliwe czasami. Astor jest nauczony zostawać sam w domu. Nigdy nic nie zniszczył ( NAPRAWDĘ!!!) i nie mieliśmy z nim większych problemów wychowawczych. Rozumie, że rano wychodzimy z domu i musi być grzeczny. Jednak, gdy wracamy trudno jest się od niego opędzić. Astor chodzi za każdym członkiem rodziny krok w krok. Gdy robię obiad Asti leży mi pod nogami, gdy każdy z nas jest w swoim pokoju co jakiś czas przechadza się, by sprawdzić czy wszystko w porządku, po czym wraca na swoje miejsce. Kiedy wraz z rodziną siedzimy w ogrodzie Astor leży w taki sposób, by mieć nas wszystkich na oku. Jeżeli ktoś przychodzi do nas, głośnym szczekaniem (to jest jedna jedyna rzecz, która strasznie mnie u tego “malucha” denerwuje;)) i merdaniem ogona musi zakomunikować to wszystkim domownikom. Jest bardzo czujny i rzadko kiedy coś umyka jego uwadze. Nie ma opcji, by ktokolwiek wszedł na nasz teren i Astor go przeoczył. Jednocześnie, gdy jest to ktoś obcy musimy pokazać psu, że akceptujemy obecność tej osoby w naszym domu. W przeciwnym razie, dorosły już Astor mógłby zachować się różnie. Jeśli nie macie czasu i odpowiedniej wiedzy nie bierzcie sobie owczarka australijskiego. Naprawdę. Szkoda jest psiaka, który będzie się męczył i będzie nieszczęśliwy. I szkoda jest Was, bo będziecie jedynie się denerwować, gdy pies, który nie otrzyma odpowiedniej ilości czasu poniszczy Wam mieszkanie i będzie nieznośny, i niewychowany. Szkoda tego byście nie poznali jak cudowna jest to rasa i nie odkryli wszystkich jej zalet. Ja jestem zdecydowanie na tak i wiem, że jeżeli w przyszłości znów będę decydować się na psiaka, wybór również padnie na Aussika. ___ Na pewno zgodzicie się ze mną, że umiejętność psa do pozostawania na swoim miejscu jest bardzo ważna. U nas jest to klatka kennelowa – miejsce, w którym psy odpoczywają i uspakajają się po zabawie czy jakiejś innej aktywności. Kiedy rozlega się dzwonek do drzwi, Shira od razu biegnie do klatki. Dzięki temu nie pląta mi się pod nogami, kiedy otwieram drzwi. Goście spokojnie mogą wejść do domu, rozebrać się bo nie wita ich od progu szalejący z radości, cieszący się i skaczący pies. Shira już wie, że jak słyszy dzwonek to od razu ma się udać do swojej klatki i po prostu poczekać. Shira zazwyczaj nie śpi w klatce. Ma do dyspozycji całe mieszkanie i sama decyduje, które miejsce jest dla niej odpowiednie na sen. Zawsze zasypia przy naszym łóżku, a z czasem przemieszcza się w chłodniejsze miejsca w mieszkaniu: kafelki, pod balkonem, przy drzwiach wejściowych. Ma pełną swobodę. Oczywiście kiedy wyjeżdżamy na wakacje, bez problemu śpi wygodnie w klatce i nie ma z nią najmniejszego problemu. jednak w domu nie ma przymusu przebywania w kennelu. Oczywiście kiedy Shira była szczeniakiem nie dostała od razu dostępu do całego mieszkania i nocnych wycieczek po nim, tym bardziej, że była bardzo aktywnym szczeniakiem, który przespał parę godzin i już mogłam zapomnieć o spaniu bo ona manifestowała, że się obudziła i nie zamierza już dłużej spać. Tu z pomocą przychodzi nam, zresztą przy każdych szczeniakach, specjalnie wydzielona część mieszkania. W ciągu dnia klatka kennelowa jest zawsze otwarta. W każdej chwili pies może do niej wejść i z niej wyjść. Klatka stoi w wydzielonym miejscu w łączonej kuchni z przedpokojem, oddzielone od reszty mieszkania drewnianą bramką. Właśnie w ten sposób w ciągu dnia uczyliśmy szczeniaka przebywania w samotności. Tworzymy pewnego rodzaju zagrodę, gdzie kennel jest na większej, ale ograniczonej przestrzeni. Pies nie ma do dyspozycji całego pokoju, ale też nie jest ograniczany od razu tylko i wyłącznie do małej powierzchni jaką jest klatka kennelowa. Może sam decydować kiedy do niej wejdzie i kiedy z niej wyjdzie. Na tym etapie równocześnie zapoznawałam Prado z samym kennelem. Ćwiczenie to możecie zobaczyć w filmiku poniżej. Na noc Prado zawsze zamykany jest w kennelu. W pierwszych dniach i tygodniach, kiedy Prado zamieszkał w naszym domu, klatka znajdowała się u nas w sypialni. Prado czuł Shirę, i moją obecność. Bardzo tego potrzebował. Wystarczyło, że włożyłam rękę do klatki, trochę go pogłaskałam i Prado się szybko uspokajał. Chciał wiedzieć, że nie jest sam, dlatego nie oczekiwałam od niego, że od razu będzie siedział spokojnie w klatce. Wspierałam go tak jak tego potrzebował, a potrzebował pewności, że jestem obok niego. Kiedy już przeszliśmy przez etap kiedy Prado wieczorem proszony o wejście do klatki, bez piszczenia kładł się i zasypiał, przeniosłam klatkę na swoje miejsce docelowe, czyli do wydzielonej części mieszkania. Od pierwszych tygodni uczyłam Prado, że klatka jest fajna. Film poniżej, którym chciałam się z Wami podzielić, pokazuje, jak można w aktywny i atrakcyjny sposób zapoznać szczeniaka z kennelem. Zapoznanie z klatką traktuję jako element treningu, ponieważ chcę uzyskać efekt, w którym na moją komendę, szczeniak uda się na miejsce, a ostatecznie sam będzie to robił, bo zrozumie, że to jest miejsce, w którym czekają go same dobre rzeczy. Filmiki i opisy dotyczą naszych treningów, tego jak my pracujemy i trenujemy. Nie muszą być one jedynym i najwłaściwszym podejściem. Zawsze jest kilka metod do osiągnięcia danego celu. Trzeba wybrać tę, która odpowiada Tobie i najlepiej sprawdza się w przypadku Twojego psa.

owczarek australijski sam w domu